پس از بازگشت از نیویورک و خداحافظی از دوستان، رکابزنی به سمت جنوب را ادامه دادی. مسیری که می پیمودیم امتداد جاده شماره ۲۹ بود و در هوایی ابری و همراه با باد رکاب می زدیم. آهوهای کنار جاده با پی بردن و اطمینان از امنیت شان، همپای ما پیش می آمدند و جست و خیزشان بسیار تماشایی بود. آدمی در شگفت می شود وقتی که این عکس العمل را از این موجودات زیبا مشاهده می کند. آهوها با پی بردن به اینکه ما قصد آزارشان را نداریم و مسلح نیستیم و سر و صدای آزار دهنده ای نیز از دوچرخه هایمان بر نمی خاست، با ما همراه شده و پا به پای ما پیش می رفتند، آنگاه چگونه است که برخی انسان نماها، همنوع خویش را که بدون سلاح و با اعلام قبلی برای راهپیمایی سکوت آمده است به گلوله می بندند و در خونش می غلطانند!! و ادعای اشرافیت مخلوقات را هم دارند؟ اشرف مخلوقات بودن فقط به راه رفتن بر روی دو پا نیست.

به هر روی، پس از خیس شدن در زیر بارانهای فصلی، عصر روز جمعه وارد شارلوت در ایالت کارولینای شمالی شدیم. ایالتی که حدود هزار ایرانی در کل آن ساکنند و چند نفر از این عزیزان در مقابل موزه ی هنر برای استقبال آمده بودند، در حالیکه کانالهای خبری فاکس و ۲۴ نیز برای پوشش خبری حضور داشتند و گفتگویی انجام شد و روز سه شنبه نیز دیدار و گفتگو با مردم انجام خواهد شد.