زمانی که در ایالت کارولینا بودیم، تازه پس از اخطار دوستان نسبت به خطر احتمالی خوابیدن در فضاهای باز، توجه مان به محیط اطراف جلب شد و دریافتیم که حشرات گزنده و مارهای سمی زیادی نیز در دور و اطراف وجود دارند و در یکی از روزها و در تاریکی دل جنگل، متوجه مار نسبتا بزرگی شدیم. اما خوبی حیوانات به این است که تا زمانی که احساس خطر نکنند و یا گرسنه نباشند، به کسی حمله نمی کنند. بنابراین، با آنکه تقریبا تمام مدتی را که در حال رکاب زدن هستیم، شبها را در زیر سقف آسمان به سر می بریم، اما هیچگاه گزندی از سوی حیوانات متوجه ما نشده است. زمانی هم که هوا ابری و بارانی است، خود را به زیر مکانهایی مانند پل و… می رسانیم تا از گزند خیس شدن در امان بمانیم و اسم آنرا هم هتل پلتون و هتل پلایتون گذاشته ایم که این نام کلی هم بین دوستان معروف شده است.

در آتلانتا با سی ان ان گفتگویی کوتاه بصورت زنده داشتیم که مورد توجه زیادی واقع گردید و در بسیاری از جاها، حتی زمانی که دوچرخه ها نیز همراهمان نیست، مورد لطف و ابراز احساسات آمریکاییان واقع می شویم. در آتلانتا یک گردهم آیی کوچکی با حضور تعدادی از ایرانیا داشتیم که نشست صمیمانه ای بود. بیشتر سوالات، در مورد خواسته های جنبش سبز و نیز هدف ما دور می زد که باز تکرار کردیم که: ما برنامه ای برای رکابزنی طولانی در آمریکا نداشتیم و ویزای خود را پیش از شروع انتخابات ، برای سفر به آلاسکا دریافت کرده بودیم ، اما با توجه به مسایل پیش آمده و اینکه هر کس به گونه ای بار جنبش را به دوش می کشد ، ما نیز در حد توان خود تلاش می کنیم تا صدای خواسته های مردم باشیم.

در مورد خواست جنبش نیز بارها گفته ایم که: در آغاز، با شعار «رای من کجاست» و  «رای ما را پس دهید» شروع شد اما وقتی پاسخ ما را با باتوم و گلوله دادند، خواسته ها رادیکال تر و تندتر شد و سرانجام نیز آنکس که به خواسته اش می رسد و عقب نشینی نمی کند، ملت ایران است.